KOLLATERAL | La Sognatrice
Gina ha sempre sognato di andare in Italia. E c’è stata – finché il suo datore di lavoro non l’ha costretta alla «vaccinazione covid». Il suo sogno è finito. Dalla seconda puntura riesce a camminare a stento, ha dovuto lasciare l’Italia e da allora vive, in gran parte senza aiuto, in un piccolo appartamento a Sofia, in Bulgaria.
La mia città, dove sono andata a scuola, dove sono nati i miei figli, qui viviamo tutti. Ora andiamo al poliambulatorio perché io ritiri il risultato. Mi sono irrigidita da qui in giù. E qual è il vaccino? Dunque … La terza vaccinazione o la seconda? La seconda. Qual è il vaccino? Quello della Pfizer. Quando ero giovane, a causa di quel regime, che era quello comunista, non ho potuto fare ciò che ho fatto dopo.
La cosa che ho sognato di più nella mia vita era andare in Italia. Ed è esattamente quello che è successo. Sono partita per l'Italia. Poi ho trovato lavoro in un ristorante e ho cominciato là. Là ho passato 17 anni. Mi sono vaccinata in Italia. Ero in collera con me stessa.
Sono stata semplicemente costretta a farlo, perché altrimenti non potevo iniziare a lavorare. Mentre andavamo all'ospedale con il mio capo, ho parlato tutto il tempo, dicevo: no, non voglio, no, perché mi costringono, non devono costringermi. Finché lui mi ha detto: se continui a parlarmi così, mi fermo, scendi e vattene. E per questo sono rimasta zitta, perché in fondo gli avevo chiesto di portarmi all'ospedale per farmi vaccinare. Ma ero così in collera che semplicemente non sono riuscita a trattenermi, avevo voglia di urlare, di strillare, non riuscivo a immaginare che proprio a me succedesse la cosa peggiore, quella che poi è successa.
Una faccenda dura, dura, molto dura. Speriamo che si possa scoprire che cosa ha il mio cuore, che cosa ha il mio respiro. Da qui perdo anche la forza, non ho forza. Mi fermo; dopo il quinto passo non riesco a camminare, cado. Oggi sono moralmente sana, quanto voglio, emotivamente sana, quanto voglio. Oggi non ho nessuna forza. Io, che aiutavo tutti, e ora quasi devono portarmi per mano per strada, perché io cammini per strada, e sono io quella che ha bisogno di persone vicino a me.
Questo è un tormento. Non lo augurerei a nessuno. E semplicemente nessuno, secondo me, dovrebbe più vivere una cosa così. Ma sono comunque grata che sia capitato a me e non ai miei figli, ai miei figli, che amo molto e per i quali in nessun caso permetterei che capitasse a loro. Prima non piangevo. Molto forte, molto volitiva. Ma ora, in questo modo, come se mi lavassi l'anima, come se mi lavassi i pensieri, i pensieri cattivi via dalla testa, piangendo.
Ma è così. Non posso non piangere. Ora piango, e molto. Molto, molto. Più che mai; non avevo mai pianto così. Sono andata da un cardiologo nella clinica Doverie. Mi ha quasi buttata fuori dallo studio e ha detto: non è possibile, non può essere successo dopo il vaccino.
Queste persone sono a un livello piuttosto alto. Rischierebbero il loro posto, il loro lavoro. Dunque evidentemente c'è una certa paura anche tra i medici. Ammettono di questo vaccino che non è l'opzione buona perché le cose continuino così. Il vaccino è della Pfizer.
Poi, andando al pronto soccorso, e questo è il documento del cardiologo. Chi, quale istanza è quella che potrebbe obbligarti a vaccinarti con la forza?
Моят град, където съм учила, където тук са родени моите деца, тук живеем всички. Сега ще ходим до поликлиниката да взема резултата. Схванах се оттук до долу. А коя е ваксината? Значи … А трета ваксина или втора? Втора. Коя е ваксината? На Файзер. Аз не можах, докато бях млада, заради онзи режим, който беше комунистическият, да направя това, което направих после.
Нещото, за което най-много съм мечтала в моя живот, е да отида в Италия. И точно това стана. Аз заминах за Италия. След което си намерих работа в ресторант и започнах там. Там изкарах 17 години. Ваксинирах се в Италия. Бях ядосана на себе си.
Просто бях принудена да го направя затова, защото не можах да започна работа. Отивайки към болницата с моя шеф, през цялото време аз говорих, казвах: не, не искам, не, защо ме принуждават, не трябва да ме принуждават. Докато той обаче ми каза: ако продължаваш така да ми говориш, спирам, слизаш и си заминавай. И аз затова млъкнах, защото все пак бях го помолила да ме закара до болницата, за да се ваксинирам. Ама толкова много бях ядосана, че просто не можах да се сдържа, идеше ми да викам, да крещя, не можах да си представя, че точно на мен се случва най-лошото това, което се случи.
Тежка работа, тежка, много тежка. Да се надяваме, че може да се открие какво е на сърцето ми, какво е на дишането ми. Оттук губя и сила, нямам сила. Спирам, след петата крачка аз не мога да ходя, падам. Днес съм морално здрава, колкото искам, емоционално здрава, колкото искам. Днес нямам никаква сила. Аз, която помагах на всички, а сега едва ли не на мен да ме водят през улицата, да вървя по улицата, и да съм оная, която да имам нужда от хора близо до мен.
Това е едно мъчение. Не бих го пожелала на никого. И просто никой не би трябвало да го изживее повече според мене. Но пак съм благодарна, че на мен се случи, а не на децата ми, на моите деца, които много обичам и които в никакъв случай не бих разрешила да се случи на тях. Не плачах преди. Много силна, много волева. Но сега, по този начин, като да си измивам душата, като да си измивам мислите, лошите мисли от главата, плачейки.
Но това е. Не мога да не плача. Сега плача и то много. Много, много. Повече от всякога — никога не съм плакала така. Отидох при един кардиолог в клиника „Доверие“. Той едва не ме изхвърли от кабинета и каза: не е възможно, не може да се е случило след ваксината.
Хората са на доста високо ниво. Биха рискували службата си, работата си. Така че явно има някакъв страх дори у медиците. Признават за тази ваксина, че не е добрият вариант, за да продължи така. Ваксината е на Файзер.
След това, отивайки в бърза помощ, а това е документът от кардиолога. Кой, коя е тая инстанция, която би могла да те задължи да се ваксинираш насила?
La mia città, dove sono andata a scuola, dove sono nati i miei figli, qui viviamo tutti. Ora andiamo al poliambulatorio perché io ritiri il risultato. Mi sono irrigidita da qui in giù. E qual è il vaccino? Dunque … La terza vaccinazione o la seconda? La seconda. Qual è il vaccino? Quello della Pfizer. Quando ero giovane, a causa di quel regime, che era quello comunista, non ho potuto fare ciò che ho fatto dopo.
Моят град, където съм учила, където тук са родени моите деца, тук живеем всички. Сега ще ходим до поликлиниката да взема резултата. Схванах се оттук до долу. А коя е ваксината? Значи … А трета ваксина или втора? Втора. Коя е ваксината? На Файзер. Аз не можах, докато бях млада, заради онзи режим, който беше комунистическият, да направя това, което направих после.
La cosa che ho sognato di più nella mia vita era andare in Italia. Ed è esattamente quello che è successo. Sono partita per l'Italia. Poi ho trovato lavoro in un ristorante e ho cominciato là. Là ho passato 17 anni. Mi sono vaccinata in Italia. Ero in collera con me stessa.
Нещото, за което най-много съм мечтала в моя живот, е да отида в Италия. И точно това стана. Аз заминах за Италия. След което си намерих работа в ресторант и започнах там. Там изкарах 17 години. Ваксинирах се в Италия. Бях ядосана на себе си.
Sono stata semplicemente costretta a farlo, perché altrimenti non potevo iniziare a lavorare. Mentre andavamo all'ospedale con il mio capo, ho parlato tutto il tempo, dicevo: no, non voglio, no, perché mi costringono, non devono costringermi. Finché lui mi ha detto: se continui a parlarmi così, mi fermo, scendi e vattene. E per questo sono rimasta zitta, perché in fondo gli avevo chiesto di portarmi all'ospedale per farmi vaccinare. Ma ero così in collera che semplicemente non sono riuscita a trattenermi, avevo voglia di urlare, di strillare, non riuscivo a immaginare che proprio a me succedesse la cosa peggiore, quella che poi è successa.
Просто бях принудена да го направя затова, защото не можах да започна работа. Отивайки към болницата с моя шеф, през цялото време аз говорих, казвах: не, не искам, не, защо ме принуждават, не трябва да ме принуждават. Докато той обаче ми каза: ако продължаваш така да ми говориш, спирам, слизаш и си заминавай. И аз затова млъкнах, защото все пак бях го помолила да ме закара до болницата, за да се ваксинирам. Ама толкова много бях ядосана, че просто не можах да се сдържа, идеше ми да викам, да крещя, не можах да си представя, че точно на мен се случва най-лошото това, което се случи.
Una faccenda dura, dura, molto dura. Speriamo che si possa scoprire che cosa ha il mio cuore, che cosa ha il mio respiro. Da qui perdo anche la forza, non ho forza. Mi fermo; dopo il quinto passo non riesco a camminare, cado. Oggi sono moralmente sana, quanto voglio, emotivamente sana, quanto voglio. Oggi non ho nessuna forza. Io, che aiutavo tutti, e ora quasi devono portarmi per mano per strada, perché io cammini per strada, e sono io quella che ha bisogno di persone vicino a me.
Тежка работа, тежка, много тежка. Да се надяваме, че може да се открие какво е на сърцето ми, какво е на дишането ми. Оттук губя и сила, нямам сила. Спирам, след петата крачка аз не мога да ходя, падам. Днес съм морално здрава, колкото искам, емоционално здрава, колкото искам. Днес нямам никаква сила. Аз, която помагах на всички, а сега едва ли не на мен да ме водят през улицата, да вървя по улицата, и да съм оная, която да имам нужда от хора близо до мен.
Questo è un tormento. Non lo augurerei a nessuno. E semplicemente nessuno, secondo me, dovrebbe più vivere una cosa così. Ma sono comunque grata che sia capitato a me e non ai miei figli, ai miei figli, che amo molto e per i quali in nessun caso permetterei che capitasse a loro. Prima non piangevo. Molto forte, molto volitiva. Ma ora, in questo modo, come se mi lavassi l'anima, come se mi lavassi i pensieri, i pensieri cattivi via dalla testa, piangendo.
Това е едно мъчение. Не бих го пожелала на никого. И просто никой не би трябвало да го изживее повече според мене. Но пак съм благодарна, че на мен се случи, а не на децата ми, на моите деца, които много обичам и които в никакъв случай не бих разрешила да се случи на тях. Не плачах преди. Много силна, много волева. Но сега, по този начин, като да си измивам душата, като да си измивам мислите, лошите мисли от главата, плачейки.
Ma è così. Non posso non piangere. Ora piango, e molto. Molto, molto. Più che mai; non avevo mai pianto così. Sono andata da un cardiologo nella clinica Doverie. Mi ha quasi buttata fuori dallo studio e ha detto: non è possibile, non può essere successo dopo il vaccino.
Но това е. Не мога да не плача. Сега плача и то много. Много, много. Повече от всякога — никога не съм плакала така. Отидох при един кардиолог в клиника „Доверие“. Той едва не ме изхвърли от кабинета и каза: не е възможно, не може да се е случило след ваксината.
Queste persone sono a un livello piuttosto alto. Rischierebbero il loro posto, il loro lavoro. Dunque evidentemente c'è una certa paura anche tra i medici. Ammettono di questo vaccino che non è l'opzione buona perché le cose continuino così. Il vaccino è della Pfizer.
Хората са на доста високо ниво. Биха рискували службата си, работата си. Така че явно има някакъв страх дори у медиците. Признават за тази ваксина, че не е добрият вариант, за да продължи така. Ваксината е на Файзер.
Poi, andando al pronto soccorso, e questo è il documento del cardiologo. Chi, quale istanza è quella che potrebbe obbligarti a vaccinarti con la forza?
След това, отивайки в бърза помощ, а това е документът от кардиолога. Кой, коя е тая инстанция, която би могла да те задължи да се ваксинираш насила?
Non perdere nessun programma
Nuovi film, programmi e articoli via e-mail – gratis, disdici quando vuoi.
